14 júlí 2008

Hugsjónir

Ég ólst upp í kalda stríðinu. "Geislavirkir" með Utangarðsmönnum og svoleiðis. Margir gengu um með nælur eða bætur með svona merki. Átti að tákna það að kjarnorka væri vond. Úti í heimi voru farnar mótmælagöngur. Tsjernobyl gerði mann auðvitað mjög hræddan. Bretar mótmæltu Sellafield og kaninn átti sitt Three Mile Island. Jane Fonda var svaka flott í China Syndrome, þar sem manni var í alvöru talin trú um að ef einhver ýtti á vitlausan takka í kjarnorkuveri í Kaliforníu, þá myndi kjarnorkan bora sér leið niður á við í gegnum jörðina og koma út í Kína. Og þá væri sennilega úti um okkur mennina á jörðinni því varla væri hægt að búa á jörð með gati.

Engum datt í huga að benda á að ef maður fer beint í gegnum jörðina frá Kaliforníu þá lendir maður á suðurströnd Ástralíu, ekki í Kína.

En í mörg ár forðuðust þjóðir heims að nota kjarnorku. Og héldu áfram að brenna kolum og olíu.

Takk, hippar.

Fávitar.

Engin ummæli: