FEITIBJÖRN!!!

Ég er semsagt alls ekki getspakur. Ég spáði því að Argentína ynni Þýskaland í vítakeppni, og hið gagnstæða gerðist. Þannig að hér með endurskoða ég allar mínar spár. Úkraína vinnur Ítalíu 2-0. England tapar fyrir Portúgal, 0-1. Og Frakkar vinna Brasilíu e=mc2-2.

Sjaldan hef ég talist getspakur maður. Vísa á fyrri póst um það hversu mikið ég hef lagt á mig á meðan á HM stendur, og bendi á að með hverjum bjór fær maður miða þar sem maður getur tippað á úrslit leikja. Ólíkt landafræðigetrauninni á bátnum til Amsterdam forðum þá hef ég ekki giskað rétt í eitt einasta skipti. Pamela Anderson virðist vera miklu klárari í þessu en ég (Sjáið bara!) því hún giskaði á 6 rétta af átta í síðustu umferð, og var reyndar bara með einn leik rangan því hún treysti sér ekki til að dæma um leik Hollands og Portúgal. Frekar en Valentin Ivanov. Fyrir ykkur sem vitið ekkert er hér mynd af Valentin. Hann er dómari. Dæmir fótboltaleiki. Illa. Til dæmis umræddan leik milli Hollands og Portúgals þar sem rauðu spjöldin voru fjórum sinnum fleiri en mörkin, og gulu spjöldin fjórum sinnum fleiri en rauðu spjöldin. Það kallast að bugast undir pressu. Þess má og geta að sami dómari dæmdi mikilvægan leik Íslendinga og Þjóðverja og stóðst ekki álagið þar heldur, því hann dæmd...

Eins og sumir muna kannski fórum við Georg upp á Esju í fyrrasumar og bjuggum til stuttmyndina "Drag-zilla, queen of the mountain" sem var notuð til að kynna Dragkeppni Íslands. Rökrétt framhald: Paragliding! Sjáið afraksturinn á Gauknum 9. ágúst.

Ég hef sennilega verið svona sjö ára þegar Össi í næsta húsi leyfði mér að heyra plötu með hljómsveitinni Paradís. Þetta voru Pétur Kristjáns, Bjöggi Gísla, Ásgeir Óskars og fleiri. Höfðu áður verið saman í hljómsveitinni Pelican, svo Paradís og upp úr henni var stofnuð Póker. Sautjánda júní áttu að vera tónleikar með Póker á skólalóð Melaskóla. Ég heimtaði að fara og sjá hetjurnar mínar. Pabbi og mamma samþykktu og keyrðu mig þangað. Um leið og ég steig út úr bílnum mætti mér ógnvekjandi sýn: mörg hundruð manns á rassgatinu, syngjandi Jibbí jei og ráfandi fram og tilbaka um skólalóðina þar sem ég var vanur að leika mér. Glerbrot á malbikuðum leikvellinum, bókstaflega út um allt. Fljótlega vildi ég komast heim. Þegar svo næsta skólaár byrjaði tók ég eftir því að örfín glerbrot höfðu þrýstst ofaní malbikið, og í minningunni voru þessi glerbrot alltaf þarna á skólalóðinni, alveg þangað til ég lauk sjötta bekk.

Maður spyr sig..................

Gott fólk. Ég hef fótbrotnað. Ég hef dottið niður um hæð og rifið í sundur á mér handarkrikann. Ég hef handleggsbrotnað. Á báðum. Samtímis. Ég hef farið í klamydíuprufu með gömlu aðferðinni. Ég hef hlustað á Nylon. En ekkert. EKKERT. Kemst í líkingu við síðastliðna nótt. Ég hafði farið til tannlæknis fyrr um daginn. Í fyrsta sinn í sex ár. Síðasti tannlæknir var asni, segi ekki meir um það. En ég lét skipta um fyllingu í jaxli því hún var brotin og illa farin. Þegar ég kom heim, enn útúrdeyfður, varð mér á að bíta fast á jaxlinn. Og heyrði háan brest. Þegar svo deyfingin hvarf, tveimur tímum síðar, byrjaði að stigmagnast einhver svakalegasta tannpína veraldarsögunnar. Og hún stigmagnaðist ekki hægt. Samt lengi. Þannig að hún fór úr því að vera slæm í að eiga heima í Jobsbók. Ég kallaði til hjálpar og bæði mamma og tengdapabbi léðu Parkódín. Mér líður enn illa í lifrinni því ég tók svo mikið. Og upplifði hálftíma eða svo þar sem ég fann ekkert nema sársauka. Ég gat ekki talað, gat ekki ...